Ik leerde haar in de winter van 1990 kennen in Moskou. Een kleine breedheupige dame. Ik was direct een fan van haar en dat is nooit helemaal verdwenen. Ik had ook direct een goed contact met haar. Nina Hoekman –Jankovskaya, is haar naam. Afgelopen zaterdag stond er een groot artikel in de Volkskrant met haar. Dat had meer met haar ziekte te maken dan met haar dammen. In augustus mocht ik mee als coach bij het EK-jeugd omdat haar toestand instabiel was. Bovendien had ze nauwelijks een stem. Maar ze had nog steeds een grote inbreng. Ik keek graag toe als zij een analyse van de partij gaf. Ze ging letterlijk juichen en een rondedansje maken als een jeugdspeelster iets moois had laten zien. Er zijn maar weinig mensen die zich dat kunnen veroorloven zonder dat het niet serieus genomen wordt. Zij kan het zich veroorloven. Als coach is zij voor mij een van de grootste voorbeelden. Zij is heel direct en neemt geen blad voor de mond. Maar voor mij op een manier die volstrekt aanvaardbaar is. Na het toernooi hadden we een evaluatie bij de familie Hoekman thuis. Als verrassing hadden Nina en Henk mij het coachshirt gegeven dat ik had moeten inleveren. Het ontroerde mij, het gebaar. Het getuigt ook van een goede mensenkennis dat ze wist hoe ik dit op prijs stelde. Toen ze ook nog zei dat ik fantastisch gecoacht had bij het EK-jeugd kon ze helemaal niet meer stuk. Als ik de krant zo lees zou ze wel eens over niet al te lange termijn kunnen sterven. Die gedachte doet me nu al verdriet. Ik hoop dat ik volgend jaar in Tallinn haar nog mag meemaken bij het EK-jeugd 2011. Gezien haar vechtlust zou me dat niet verbazen, maar ja kanker heb je niet zelf in de hand, dus hou ik er rekening mee dat het ook eerder kan gebeuren. Maar dan zijn er in ieder geval veel verhalen over haar te vertellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten