In een vorige carrière gaf ik les op een school voor gedragsgestoorde leerlingen. Dat dit een onmogelijke taak is wel eens in verschillende media beschreven. Aparte scholen creëren voor gedragsgestoorde leerlingen is een fundamenteel fout idee. Net als gevangenissen verzamel je mensen die elkaar in hun gedrag versterken, waardoor je precies het tegenovergestelde bereikt van wat je wil. Toch moet je bewondering hebben voor mensen die in dit werk actief zijn en dan doel ik op de mensen die proberen les te geven. Een van die mensen die ik in dit werk heb leren kennen is Annerie Mensonides. Een volstrekt unieke persoonlijkheid. Een aantal jaren geleden vroeg ik haar of zij familie was van Siep Mensonides. Siep Mensonides was de grondlegger van het Brinta-damtoernooi in Hoogezand-Sappemeer. In de damwereld een door velen inmiddels vergeten legende. Ik vertelde er bij dat hij gemeente-ambtenaar in de gemeente Hoogezand-Sappemeer was. Annerie had nog nooit van hem gehoord, totdat ze vroeg: ‘de Dammer?’. Ja die dus, bleek geen directe familie te zijn maar ze kende hem wel. Wat je verder ook doet, je staat bekend als dammer, dat vervulde mij wel met trots. Wat ben je? Dammer! Dan ben je pas iets. Je kunt nog zo veel werkzaamheden hebben verricht, kinderen opgevoed, uiteindelijk ben je dammer, of kennen mensen je als zodanig. Daarom als mensen mij vragen wat ik doe zeg ik: ik ben dammer!
