Nina

Ik leerde haar in de winter van 1990 kennen in Moskou. Een kleine breedheupige dame. Ik was direct een fan van haar en dat is nooit helemaal verdwenen. Ik had ook direct een goed contact met haar. Nina Hoekman –Jankovskaya, is haar naam. Afgelopen zaterdag stond er een groot artikel in de Volkskrant met haar. Dat had meer met haar ziekte te maken dan met haar dammen. In augustus mocht ik mee als coach bij het EK-jeugd omdat haar toestand instabiel was. Bovendien had ze nauwelijks een stem. Maar ze had nog steeds een grote inbreng. Ik keek graag toe als zij een analyse van de partij gaf. Ze ging letterlijk juichen en een rondedansje maken als een jeugdspeelster iets moois had laten zien. Er zijn maar weinig mensen die zich dat kunnen veroorloven zonder dat het niet serieus genomen wordt. Zij kan het zich veroorloven. Als coach is zij voor mij een van de grootste voorbeelden. Zij is heel direct en neemt geen blad voor de mond. Maar voor mij op een manier die volstrekt aanvaardbaar is. Na het toernooi hadden we een evaluatie bij de familie Hoekman thuis. Als verrassing hadden Nina en Henk mij het coachshirt gegeven dat ik had moeten inleveren. Het ontroerde mij, het gebaar. Het getuigt ook van een goede mensenkennis dat ze wist hoe ik dit op prijs stelde. Toen ze ook nog zei dat ik fantastisch gecoacht had bij het EK-jeugd kon ze helemaal niet meer stuk. Als ik de krant zo lees zou ze wel eens over niet al te lange termijn kunnen sterven. Die gedachte doet me nu al verdriet. Ik hoop dat ik volgend jaar in Tallinn haar nog mag meemaken bij het EK-jeugd 2011. Gezien haar vechtlust zou me dat niet verbazen, maar ja kanker heb je niet zelf in de hand, dus hou ik er rekening mee dat het ook eerder kan gebeuren. Maar dan zijn er in ieder geval veel verhalen over haar te vertellen.

Zoja

Het ging een tijdje niet goed en dan is het moeilijk tot iets te komen, zoals het schrijven van een blog. Gelukkig kreeg ik nieuwe energie van mijn beste vriendin, die mij aanspoorde weer eens wat te schrijven. Ik ben een bevoorrecht mens. Als je kunt doen wat je leuk vindt mag je dat zeggen. Ik organiseer mede een damtoernooi. Het leuke daarvan is dat ik zelf ook mensen mag uitnodigen. Ook al probeer ik zo objectief mogelijk het toernooi samen te stellen, ik heb toch mijn voorkeuren. Zo is het leuk om spelers uit te nodigen die ik aardig vind. Zo ook  Zoja Golubeva. Ze was al in beeld om mee te doen, maar nadat ze na 11 jaar weer wereldkampioene werd is de uitnodiging helemaal gerechtvaardigd. Zoja is een bijzonder mens. Coach van het Letse team en toch met een Wit-Russisch shirt rondlopen. Zij kan het zich veroorloven. Bij de prijsuitreiking van het Europees jeugdkampioenschap ging ze naast mij zitten in plaats van bij haar team. Van Nina Hoekman hoorde ik dat Zoja tijdens dit kampioenschap een teamlid dreigde te vermoorden vanwege slechte prestaties. Ik heb het haar maar eens gevraagd… Zo bleek dat de uitspraken op een niet opgeruimde kamer sloegen, ze zou het nooit zeggen als er slecht gepresteerd werd. Elke dag had Nina wel een opmerking over Zoja. Dat krijg je als je tientallen jaren elkaars concurrentes bent. Zoja is een prachtig mens met veel gevoel voor humor. Toen ik haar voor het eerst zag kenden wij elkaar al 10 jaar vanwege een gezamenlijke vriendin.  Jij bent Siep zei ze, waarop ik zei: jij bent Zoja, waarop wij elkaar kusten.  Een mooie manier van een eerste ontmoeting. Ik heb haar daarna vier keer gezien en we hebben maar weinig woorden nodig. Eigenlijk heb ik haar weinig gesproken, dat lijkt ook niet te hoeven. Je komt elkaar toch wel weer tegen, al is het 10 jaar later. Soms zou je iemand vaker willen zien, maar in dit geval is het leuk te weten dat ze volgende maand naar Groningen komt. Daar was ze nog niet geweest.