Dammers, bestaan ze wel als categorie mensen? Waarschijnlijk niet. Zelf ben ik op jonge leeftijd gegrepen door het spel. Eigenlijk ben ik met een vriendje meegegaan die zei dat ik mee moest doen aan de schoolcompetitie. Het spel zei me niet zo veel, maar de vriend volgde ik in alles. Tegenwoordig ben je te laat als je na je 8e met het spelletje begint, toen begon je op 12-jarige leeftijd. Toentertijd leek het me een leuk opstapje om te gaan schaken, maar het is er nooit van gekomen. Dat eerste jaar werd ik schoolkampioen, en voor het eerst dat ik een beker kreeg. Ik was toen al erg gehecht aan materie en dat is nooit veranderd. De beker heb ik zelf nog uitgezocht. Ik mocht mee met de leraar om de prijzen in de stad Groningen uit te zoeken, op zich al een uitje. Iets winnen zorgt er voor dat je er mee door gaat. Tenminste wel met mijn instelling. Ik zat toen nog op voetbal. Alleen mocht ik niet twee sporten beoefenen van mijn ouders, wat ik graag had gewild. Ze hadden eenvoudigweg het geld er niet voor om mij twee keer contributie te laten betalen. Ik ben toen gestopt met voetballen, wat met mijn motorische storing achteraf gezien logisch was. Toch heb ik het voetbal wel gemist. Lekker in de stromende regen keihard achter een bal aan rennen. Logisch was om ook lid van een club te worden. Dat deed ik dan ook. Een damclub was in die tijd een verzameling oude mannetjes die sigaren rookten. Voor mij waren het oude mannetjes, terwijl ze in de 20 of 30 geweest zullen zijn. In 1968 ging het nog formeel toe, er werd over gesproken in de vergadering of Folgert (de vriend) en ik lid mochten worden. Mochten we 10 minuten op de gang staan wachten. Ik vond dat raar. Maar goed: we mochten lid worden. Dammen werd je niet geleerd, je moest het maar uit boekjes leren, wat ik dan ook braaf deed. Het duurde dan ook vrij lang voordat ik een beetje door had waar het om ging. De clubavond was machtig interessant, in een oud hotel, en laat dat het werd. Ik heb nog menige ruzie met mijn moeder uitgevochten omdat het zo laat werd. En laat kon het worden. De partijen duurden soms wel vier uur, en aangezien we om 8 uur begonnen betekende dit dat we niet voor 12 uur weg waren. Het is eigenlijk niet goed om op 13-jarige leeftijd ’s avonds te dammen. Er werd veel gedronken en ontzettend veel gerookt. Dat roken was ik van huis uit wel gewend. Ik vond de sigaren ook nog eens lekkerder ruiken. Zelf was ik altijd anders als anderen, maar dat viel in dit gezelschap niet zo op, iedereen was vreemd. Dat spelletje bij die club ben ik blijven doen, ook na 42 jaar. Ook al is er wel veel veranderd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten